Nu het stof is neergedaald
Nu het stof is neergedaald, en er een hele Himalaya zit tussen mij en Shey, het beloofde verhaal. In beelden. Via een link op de Facebook pagina van Stichting Zanskar.
http://www.facebook.com/#!/photo.php?pid=4836390&id=309625815447
Nadat we de beslissing namen alles in te pakken en op te bergen, is er geen direct contact meer geweest met de directeur en de voorzitter van de Welfare Society. Ik heb brieven geschreven aan alle betrokkenen, maar van de lama en de president geen reactie ontvangen. Wel van de geldschieter (Wilde Ganzen). Die stuurde ik een uitgebreid verslag van alle gebeurtenissen, inclusief de hier doorgelinkte foto reportage. En een verzoek om de 'roerende goederen' aan scholen en onderwijsinstellingen, die wel kindgericht werken en niet bang zijn een garantie af te geven dat hun leerlingen vrij toegang hebben tot bibliotheek en hobbyruimte, te kunnen distribueren. Die toestemming hebben we inmiddels binnen. De distributie zal volgend jaar zomer plaatsvinden, eerder kan niet.
Van de leider van de organsatie die de aanleiding is geweest om dit project te starten, en die een programma organiseert voor een aantal Limburgse scholen dat als doel heeft de basis voor ontwikkelingssamenwerking te vergroten, hoorde ik dat ze dit jaar weer naar de school in Shey gaan. Hij schrijft me:
"Jammer dat het zo ver is kunnen komen. Het is voor ons ook moeilijk te oordelen wie het nu bij het rechte eind heeft. Natuurlijk kennen wij ook de verhalen van Ladakhi kant. Die klinken zo anders! Ik reisde laatst door Tibet in gezelschap van een Chinese vriendin. Zij vertelde vol vuur en trots wat China allemaal voor dat arme Tibet gedaan had. Meewarig luisterde onze Tibetaanse gids naar dit verhaal. Toen we later, alleen, de Kora liepen rondom de Kailash, toen pas voelde hij zich veilig om te praten en vertelden een heel ander verhaal. Beide werden mijn vriend. Maar de weg tot elkaar is nog zo lang. Het is als Ying en Yang, zo een tegenstellingen die elkaar echter ook aanvullen en harmoniseren, als je hen daar de tijd maar voor geeft... Je [kunt] alleen iets bereiken als alle gezichten de zelfde kant uitkijken en ieder zich gezamenlijk wil inzetten. Dan kun je die soms zo verschillende talenten laten groeien tot een harmonie , een Chi! ...
Wijzer geworden, probeer ik nu te luisteren naar al die ideeën, wensen en vragen van onze partners. Probeer hen te helpen bij het realiseren van hun droom van die betere wereld, en probeer zelf een pasje achteruit te doen. Moeilijk. Zeker als je zoveel mogelijkheden ziet, nog zoveel power in je voelt. Maar toch. Only Together we can change the World.
Onze groepen gaan ook dit jaar naar Shey. Om daar weer te spelen, dansen en zingen met de kinderen van daar. Om de handen zelf uit de mouwen te steken. Om de mensen daar te helpen hun dromen te realiseren."
Dit mag mooi klinken, en wijs, en ik ken de schijver van de brief als een goedbedoelende en aimabele man, die op zoek is naar wijsheid en harmonie. Maar zijn hulpverlening is gebaseerd op de grote zak geld die hij meeneemt en uitdeelt, waarna hij in de paar dagen dat hij het gebied bezoekt, gefeteerd en geprezen wordt. Zo ontmoet hij natuurlijk alleen welwillendheid. Het heeft een hoog Sinterklaas gehalte en is, in mijn ogen, de goedmaak variant van het kolonialisme. Het kiest nooit partij, en maakt de eigen overtuiging altijd ondergeschikt aan de wensen en verlangens van de hulpontvanger.
We zijn niet ondankbaar over het geld wat we door zijn bemiddeling voor het project ontvingen. Maar tijdens een jarenlange, intensieve samenwerking met lokale instanties en organsiaties komen er nou eenmaal andere dingen aan het licht dan tijdens een bezoek van hooguit een week. Het is een verre van plezierige ervaring, maar ik heb er heel wat van geleerd. Het overgebleven geld en de goederen, bedoeld om kinderen een stimulerende leeromgeving te geven, krijgt een goede bestemming comform plan.
